نشانه‏هاى آخرالزمان‏
این محدوده زمانى نشانه‏هایى دارد که اصطلاحاً «علائم آخرالزمان» خوانده مى‏شود. علاوه بر اصطلاح رایج «علائم آخرالزمان» در فرهنگ مسلمانان اصطلاح مشابه دیگرى به نام «اشراط الساعه» وجود دارد. این اصطلاح که بیش‏تر نزد اهل سنت رایج است، به نشانه‏هاى وقوع قیامتصاص دارد؛ ولى روایاتى که ذیل این عنوان ذکر شده نشان مى‏دهد بسیارى از نشانه‏هاى آن چون نشانه‏هاى آخرالزمان است و مى‏توان بسیارى از نشانه‏هاى آخرالزمان را نشانه‏هاى قیامت دانست.
همان گونه که اشاره شد آخرالزمان به دو بخش متفاوت تقسیم مى‏شود. بر اساس روایات، بخش اول بسیار دشوار خواهد بود. بخشى از مشخصه‏هاى این عصر عبارت است از:

1. گریز از دین
پیامبر گرامى اسلام(ص) ویژگى‏هاى انسان‏هاى این دوران را این گونه برشمرده است:
«زمانى بر مردم خواهد آمد که درهم‏هاى آن‏ها دینشان خواهد بود و همتشان شکم‏شان و قبله‏هاشان زنانشان. براى طلا و نقره رکوع و سجود به جاى مى‏آورند. آن‏ها همواره در حیرت و مستى خواهند بود؛ نه بر مذهب مسلمانى‏اند و نه بر مسلک نصرانی.

2. دنیا پرستى‏
رسول خدا فرمود:«زمانى بر امت من مى‏آید که در آن زمان درون‏هاى مردم پلید مى‏شود ولى ظواهرشان به طمع مال دنیا آراسته مى‏گردد؛ به آنچه در پیشگاه خداوند است دل نمى‏بندند؛ کارشان ریا و تظاهر است؛ خوف از خدا به دلشان راه نیابد و خداوند آن‏ها را به عذابى فرچار سازد.
آن‏ها چون غریق خداوند را مى‏خوانند؛ ولى خداوند دعایشان را مستجاب نمى‏کند.»

3. آزمایش‏هاى بزرگ‏
یکى دیگر از ویژگى‏هاى دوران آخرالزمان امتحاناتى است که انسان‏ها در این دوران پشت سر مى‏گذارند. با این آزمون‏ها، مردم به دو گروه تقسیم مى‏شوند: موفق‏ها و ناموفق ها پیامبر اکرم(ص)، وقتى از چهره‏هاى موفق این دوران یاد مى‏کند، با شگفتى به على(ع) چنین مى‏فرماید: «اى على، بدان شگفت آورترین مردم درایمان و بزرگ‏ترین آنان در یقین مردمى هستند که درآخرالزمان [با آن‏] که پیامبر خود را ندیدند و از امام خود محجوبند، به نوشتهطى سیاه بر صفحه‏اى سپید است، ایمان مى‏آورند.

امیرمؤمنان على(ع) نیز درباره نجات یافتگان این دوران مى‏فرماید:«و آن زمانى است که از فتنه‏ها نجات نمى‏یابد مگر مؤمنانى که بى‏نام و نشانند. اگر در حضور باشند، شناخته نشوند؛ و اگر غایب گردند، کسى سراغ آن‏ها را نمى‏گیرد. آن‏ها براى سیرکنندگان در شب ظلماه‏ها چراغ‏هاى هدایت و نشانه‏هاى روشنند. نه مفسده جو هستند و نه فتنه‏انگیز. نه در پى اشاعه [فحشایند] و نه مردمى سفیه و لغو گو! اینانند که خداوند درهاى رحمتش را به سوى‏شان باز مى‏کند و سختى‏ها و مشکلاتى را از آن‏ها برطرف مى‏سازد.

نویسنده: خدامراد سلیمیان
منبع: ماهنامه پرسمان تیرماه 82